Yacob Delamo heeft me de laatste tijd beziggehouden.
Ik ontmoette hem op PK-12, een beruchte vrachtwagenstopplaats buiten de stad Djibouti, een uitgestrekte plek met een lelijkheid die zo extreem, zo spectaculair is dat hij geniepig terugkeert naar schoonheid. Dit was natuurlijk terug in Afrika - al een continent geleden.
Meer dan 3.000 Ethiopische trucks staan te wachten op PK-12, een ruw litteken geschrapt uit de woestijn. Ze wachten op lading die wordt gelost van schepen. Ze dreunen. Ze ademen zwarte uitlaatgassen uit. Ze piepen en sissen. Onophoudelijk komend en gaand, wervelen de vrachtwagens een maanstof zo fijn op dat het roze gloeit in de zonsondergang, als suikerspin.
John Stanmeyer-VII
Verveelde chauffeurs, een hard en vaak verbitterd stelletje, lopen zonder benen door deze warme, rozige wolk als truckers die zijn gestorven en naar een of andere interne verbrandingshemel zijn gegaan. Een van hen was Yacob: klein, energiek, bombastisch, aantrekkelijk tegenstrijdig. ("Ik ben een schone man, een goede christen, ik ga geen prostituees bezoeken." Nee. Nee. Alle drie van mijn AIDS-tests waren negatief.")
Hij sprak over de gevaren van het Afrikaanse vrachttransport. (De Blacktop naar Addis Ababa is bezaaid met roestende trucks, veelal omgerold, met wielen omhoog.) "Overal een probleem", zei Yacob. “Ezels. Schapen. Mensen. Vooral op marktdagen. Rijd langzaam! Niet snel! Als je langzaam gaat, is het heel goed. Je zal leven."
Hij stapte in zijn taxi om de nieuwsbrief van de Ethiopische overheidstruckbestuurdersvereniging op te halen. Het werd afgedrukt in het Amhaars. Een van de koppen luidde: "Rijd langzaam om te leven." Nog een: "Ga langzaam, werk langzaam." Er leek een thema te zijn, een gezamenlijke campagne, een burgermissie, een heropvoedingsprogramma, om de voet van Ethiopische vrachtwagenchauffeurs van het gaspedaal te los wrikken.
Wat, vroeg ik Yacob, was de naam van deze koeionerende publicatie?
"Rijd langzaam!" Zei hij, stralend met de glimlach van een bekeerling.
De Out of Eden Walk is natuurlijk een experiment in traagheid.
Zeven jaar lang zal deze voettocht in het kielzog van onze voorouders de grens van langegolf-vertellingen online verleggen. Door te vertragen tot loopsnelheid hoop ik de fysieke wereld te herontdekken als de eerste zwervende mensen, stap voor stap, en het door hun huid te verkennen. De journalistiek van de wandeling is een hybride. Het omvat de nieuwste technologie. (De laptop, de GPS, de satelliettelefoon.) Maar het referentiekader is niet veranderd sinds de dagen van de dolende bard. Dit project wil de huidige gebeurtenissen als een vorm van pelgrimage maken, als het verhaal van een zoektocht, misschien wel het oudste genre in de geschiedenis. Het parcours vereist geduld. En dit is de reden waarom in de komende weken en jaren de intervallen tussen berichten mogelijk langer duren dan een week, of twee, of misschien zelfs langer dan dat.
De inauguratie op deze site is opzettelijk versneld. Mijn redacteuren bij National Geographic en ik wilden een spoor van woorden neerleggen, een stel paaltjes die de weg markeren. Maar de ontberingen van het lopen van 10 of 20 mijl (15 of 30 kilometer) per dag langs kronkelende bergketens en kusten, door de cycli van steden en seizoenen die komen en gaan - alles met behoud van de stilte die woorden uitbroedt - zal af en toe een verdere vertraging vereisen. Dus vraag ik je even langs het pad te pauzeren. Anticiperend. Afwachtend. Een tolerantie voor stiltes. In onze hectische, onderling verbonden wereld verdwijnen deze menselijke eigenschappen als rood haar uit de genenpool.
Ik stap nu Arabië binnen. Vanaf een vrachtschip in de Rode Zee zie ik een glimp van de perkamenten kust. Een waas van glinsterend stof. Dan kranen, boortorens, immense torens, kantoren, de rechte hoeken van de moderne wereld: de haven van Jeddah.
De Saudische ambtenaren vergeten zichzelf. Ze stellen hun menselijkheid bloot. Ze bewegen zich even achter hun bureau vandaan - de defensieve barricade die overal door bureaucraten wordt opgericht - om verbaasd op te kijken, om zich te vergapen. Waarom? Heeft een Amerikaan zich nog nooit eerder ontscheept op deze werven, lang de maritieme toegangspoort tot het land van de twee heilige moskeeën? Misschien is het de ranzige cowboyhoed. Of het schip dat mij bracht - een met roest bedekte kamelen- en schapenboot uit Afrika. Ik hef mijn sombrero op. De ambtenaren zwaaien terug. Maar ze lijken verrast te zijn opgemerkt. Ze glippen terug achter hun bureau.
De lucht is oogverblindend mat-wit. Ik ben vreemd genoeg uitgeput. Gedesoriënteerd. Zwak als een astronaut verpletterd door het onbekende gewicht van de zwaartekracht. Ik moet de zadeltassen van mijn kameel over de betonnen pier slepen.
En dan begrijp ik het.
Drie dagen lang heeft mijn boot 600 mijl (1000 kilometer) van Djibouti noordwaarts gevaren: het tempo van een slak in het tijdperk van straalvliegtuigen. Maar het was nog steeds 10 keer sneller dan lopen. Nacht na nacht, dag in dag uit, niet in staat om te lezen of te schrijven, om me te concentreren, dwaalde ik urenlang op het dek. Ik kon niet stil zitten. Ik kon niet slapen. Er was iets mis met de wereld. Het oppervlak van de aarde - de zee: het gleed te snel voorbij.
Na 400 mijl (650 kilometer) door de Afrikaanse Rift gelopen te hebben, ben ik overladen met onverdiende afstanden. Ik krijg een overdosis snelheid.
